Een nieuw perspectief op groei

Albert Heijn Moestuintje als metafoor voor ondernemen

Wat als ondernemen op dezelfde manier werkte als het beheren van het AH Moestuintje?

 

Gisterochtend, commotie in de woonkamer. “De broccoli!”. Mijn zoon Thijn (6) staat bij het bijzettafeltje bij het raam, waar een driekwart gevulde Albert Heijn moestuin het centrum van  aandacht is. Meetlint er bij, “Twee centimeter!”. De vraag werpt zich op: “Moet er omgepot worden?”. “Uhh, laten we wachten tot mamma thuis is, die vindt dat leuk…”. Ik ben nog niet helemaal in de agrarische stemming, maar dat zal niet lang meer duren. Ik voorzie een dagelijks ritueel. “Stickers plakken!”. De aandacht is al weer verlegd, er is meer groen bovengekomen en alles moet netjes bijgewerkt worden in het “schema” met stickers en data.

Volgende ritueel, het water geven. Ik vermijd de valkuil om het zelf te doen, een beetje geknoei en verzopen plantjes is een kleine prijs voor het plezier dat Thijn heeft  om het zelf te doen. Tongetje uit de mond, concentratie en………hij doet het perfect. De spullen worden opgeborgen en er wordt nog even geïnventariseerd welke plantjes we nog missen, wanneer de volgende boodschappen ronde is en met wie we de dubbele plantjes kunnen ruilen. Terwijl de Ipad bij de kids inmiddels weer de volle aandacht krijgt, stel ik me zo voor dat er dezer weken een terugkerend ritueel is ontstaan bij pappa’s en mamma’s in het hele land. Elke ochtend opwinding over ontkiemende plantjes, een beetje kliederen met water, een beetje priegelen met schema’s en kaartjes. Na de boodschappen het samen soppen van aarde-tabletjes in soepkommen en het plechtig bijzetten van het nieuwe familielid in de moestuin. Ik merk dat ik er van geniet.

Mijn gedachten dwalen af naar mijn werk en ik krijg een romantisch idee. Wat als ondernemen op dezelfde manier werkte als het beheren van een moestuintje? Je onderneemt iets omdat het je leuk lijkt, iets dat uiteindelijk ook voorziet in je levensonderhoud en mogelijk ook dat van anderen. Een dagelijkse discipline zorgt er voor dat je de kans op succes zo groot mogelijk maakt, maar forceren heeft geen zin. Van te veel water of trekken aan de plantjes gaan ze kapot, geduld is een schone zaak. Het leukste is om het samen te doen. Niet om elkaar de loef af te steken en de ander te overtreffen, nee, fouten maken mag (moet!) en je helpt elkaar waar nodig. Ook buiten je eigen toko loont het om samen te werken. Wat je mist ruil je met anderen voor wat je zelf in overschot hebt. Een gelijkwaardig partnerschap. En het mooiste van alles: elke ochtend race je naar beneden om verrast, verheugd en trots te zijn op wat je hebt bereikt. En het resultaat mag er zijn: een oogst waar iedereen gezonder en beter van wordt en een mooie tijd om op terug te kijken.

Hoe naïef ben ik om te denken dat dit een ideaal is om na te streven. De wake-up-call van Joris Luyendijk in zijn boek “Dit kan niet waar zijn” heeft me in ieder geval cynisch gemaakt. Wat hoe zou het het onschuldig Moestuintje-concept vergaan in “The City”, het financiële hart van Londen, gekenmerkt door eenvolstrekt amorele focus op winst en omzet? Lees hier mijn volgende blog.

Lees ook:

De oerknal van succesvolle organisaties

Klant-tergende Targets

9 missers bij sturen op targets 

 

 

Nog geen commentaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

code

Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs over commercie en leiderschap? Meld je dan aan en blijf op de hoogte.

×
Ik meld mij aan.